Er was maar één weg naar het schoolplein en die werd geblokkeerd door een groep jongens die er in mijn ogen als 6-jarige erg groot uitzagen.
Ik besloot er toch maar op af te lopen, want hoe kwam ik anders bij school?
“Ben je voor Ajax of voor Feyenoord?” vroegen ze dreigend.
Gedachten kunnen zeker 100 km per uur gaan. Dat had ik al eerder geleerd uit dreigende situaties. Wat ik ook had geleerd, is dat het niet zo makkelijk was om “de juiste” keuze te maken als ik probeerde te gissen waar de ander naar op zoek was. Ik besloot dus te antwoorden wat voor mij de waarheid was.
“Ajax,” zei ik.
Ik mocht doorlopen, het schoolplein op, naar de ingang van de school.
Op datzelfde schoolplein, op een andere dag, liep een meisje, Heleen. Ze was het middelpunt van meisjes die graag bevriend met haar waren. Een ander meisje uit de klas, Marianne, liep in haar eentje. Zonder aarzelen liep ze op het groepje af.
“Hi Heleen,” zei ze. “Ik heb een nieuwe jas. Hoe vind je hem?”
Heleen keurde de jas. “Ik vind het geen mooie jas,” zei ze.
Er viel een korte stilte. Verbeeldde ik het me of hielden Heleens volgers hun adem in?
Marianne haalde haar schouders op. “Ik vind hem wél mooi,” zei ze. Ze draaide zich om en ging weer.
Ik ben nooit vergeten hoe sterk ik dat vond.
Als je afstemt op wat een groep wil, goed vindt of wat de prijs is om niet buitengesloten te worden, is je leven niet zelden een loterij.
Een goede vriendin van mij kreeg te horen dat ze ongeneeslijk ziek is. Ze maakt mee hoe waardevol het is dat ze omringd is door een warme groep mensen die klaar staat om er te zijn, als ze dat wil. Dat is volgens mij waarom de natuur ons ingeeft dat we anderen nodig hebben en gezinnen stichten: geborgenheid, veiligheid, zekerheid op het moment dat het nodig is. Wat ze ook meemaakt is: het echte doodgaan doe je alleen.
Daarom denk ik nog regelmatig terug aan Marianne. En hoe belangrijk het is dat je autonoom kunt vaststellen wat voor jou belangrijk is, ongeacht wat anderen vinden.
“Met de meeste mensen ben je maar af en toe in gesprek, met jezelf altijd. Dan kan het maar beter een goed gesprek zijn.” WvW (Wet van Wouterson)
